menu

Przyczyny PTSD

Indywidualne różnice w genach lub obszarach mózgu mogą jedynie sprzyjać rozwojowi zespołu stresu pourazowego, bez rzeczywistego powodowania objawów. Czynniki środowiskowe, takie jak historia choroby psychicznej, uraz głowy lub trauma w dzieciństwie, mogą bardziej zwiększać ryzyko danej osoby, poprzez wpływ na wczesny wzrost mózgu. Także osobowość oraz czynniki poznawcze, takie jak optymizm i skłonność do postrzegania wyzwań w pozytywny lub negatywny sposób, jak również czynniki społeczne, takie jak dostępność i wykorzystanie wsparcia społecznego, zdają się wpływać na to, jak ludzie przystosowują się do traumy. Więcej badań może pokazać, jakie kombinacje tych lub być może innych czynników będą mogły kiedyś być używane, aby przewidywać u kogo rozwinie się PTSD po traumatycznym wydarzeniu.

Geny

Obecnie wielu naukowców koncentruje się na genach, które odgrywają rolę w tworzeniu wspomnień strachu. Zrozumienie tego, jak powstają wspomnienia strachu, może pomóc udoskonalić lub znaleźć nowe sposoby redukcji symptomów zespołu stresu pourazowego. Przykładowo badacze wykryli geny, które wytwarzają:

  • Statminę - białko potrzebne do formowania wspomnień strachu. W jednym z badań myszy, które nie produkowały statminy, były mniej skłonne od normalnych myszy do "zastygania w bezruchu" - naturalnej reakcji obronnej na niebezpieczeństwo, po wystawieniu na straszne doświadczenie. Wykazywały one także mniej wrodzonego lęku, poprzez eksplorację otwartych przestrzeni chętniej niż normalne myszy.
  • GRP (peptyd uwalniający gastrynę) - substancja chemiczna przenosząca sygnały w mózgu, uwalniana podczas emocjonalnych wydarzeń. U myszy GRP wydaje się pomagać kontrolować reakcję lękową, a brak GRP może prowadzić do powstawania większych i bardziej trwałych wspomnień strachu.

Badacze odkryli również wersję genu 5-HTTLPR, która kontroluje poziom serotoniny - substancji chemicznej w mózgu powiązanej z nastrojem - która wydaje się podsycać reakcję strachu. Podobnie jak w przypadku innych zaburzeń psychicznych, prawdopodobnie w zespół stresu pourazowego zaangażowanych jest wiele genów z małymi efektami.

Obszary mózgu

Badanie części mózgu zaangażowanych w radzenie sobie ze strachem i stresem także pomaga naukowcom lepiej zrozumieć możliwe przyczyny zespołu stresu pourazowego. Jedną z takich struktur mózgu jest ciało migdałowate, znane przez swoją rolę w emocjach, nauce i pamięci. Ciało migdałowate wydaje się być aktywne w nabywaniu strachu lub nauce lęku przed wydarzeniem (na przykład dotykaniem gorącego pieca), jak również we wczesnych etapach zanikania strachu, lub nauki, aby się nie bać.

Przechowywanie zanikających wspomnień i tłumienie oryginalnej reakcji lękowej wydają się angażować korę przedczołową, obszar mózgu, który bierze udział w zadaniach, takich jak podejmowanie decyzji, rozwiązywanie problemów i osąd. Pewne obszary kory przedczołowej odgrywają nieco inne role. Na przykład kiedy uzna źródło stresu za możliwe do kontrolowania, środkowa kora przedczołowa tłumi ciało migdałowate, centrum alarmowe głęboko w pniu mózgu oraz kontroluje reakcję stresową. Brzuszno-przyśrodkowa kora przedczołowa wspomaga długoterminowe zanikanie strasznych wspomnień, a rozmiar tego obszaru mózgu może wpływać na jego zdolność do tego zadania.

Jakie inicjatywy są prowadzone w celu poprawy leczenia i wykrywania PTSD?

Naukowcy w ciągu ostatniej dekady dowiedzieli się wiele o strachu, stresie i PTSD. Uczą się również o tym, jak ludzie tworzą wspomnienia. Jest to ważne, ponieważ tworzenie bardzo silnych wspomnień związanych ze strachem wydaje się być znaczną częścią zespołu stresu pourazowego. Naukowcy eksplorują także, jak ludzie mogą tworzyć wspomnienia "bezpieczeństwa", aby zastępować złe wspomnienia formujące się po traumie. Celem tych badań jest poprawa leczenia i znalezienie sposobów, aby zapobiegać schorzeniu.

Badania nad zespołem stresu pourazowego obejmują też następujące przykłady:

PTSD 9
  • Korzystanie z potężnych nowych metod badawczych, takich jak obrazowanie mózgu i badania genów, aby dowiedzieć się więcej o tym, co prowadzi do PTSD, kiedy schorzenie występuje i kto jest na nie najbardziej narażony.
  • Staranie się zrozumieć, dlaczego niektórzy ludzie dostają PTSD, a inni nie. Wiedza o tym może pomóc pracownikom służby zdrowia przewidywać, u kogo może się rozwinąć zaburzenie i zapewniać wczesne leczenie.
  • Koncentrowanie się na sposobach testowania jednocześnie ryzyka traumy i czynników odporności.
  • Poszukiwanie metod leczenia, które zmniejszają wpływ, jaki traumatyczne wspomnienia mają na nasze emocje.
  • Poprawa sposób kontrolowania ludzi pod kątem PTSD, zapewniania im wczesnego leczenia i śledzenia po masowej traumie.
  • Rozwój nowych podejść do samodzielnego testowania i badań przesiewowych, w celu pomocy ludziom w rozeznaniu, kiedy nadszedł czas, aby udać się do lekarza.
  • Testowanie sposobów, aby pomóc lekarzom rodzinnym wykrywać i leczyć zaburzenie lub odsyłać ludzi z PTSD do specjalisty od zdrowia psychicznego.

W ostatniej dekadzie, szybki postęp w badaniach nad psychicznymi i biologicznymi podstawami zespołu stresu pourazowego, doprowadził naukowców do skupienia się na zapobieganiu, jako realistycznym i ważnym celu.

Na przykład badacze w swoich staraniach nad zapobieganiem zaburzeniu eksplorują nowe i sieroce leki, które uważa się za działające na podstawowe przyczyny zespołu stresu pourazowego. Inne badanie próbuje zwiększyć poznawcze, osobowościowe i społeczne czynniki ochronne oraz zminimalizować czynniki ryzyka, aby zapobiec rozwojowi ciężkiego PTSD po traumatycznym przeżyciu. Jeszcze inne badanie próbuje zidentyfikować, jakie czynniki determinują, czy ktoś z zespołem stresu pourazowego odpowie dobrze na ten lub inny rodzaj interwencji, starając się opracować bardziej spersonalizowane, skuteczne i wydajne metody leczenia.

Z czasem, gdy badania nad genami i technologie obrazowania mózgu są ulepszane, naukowcy mają coraz większe szanse na sprecyzowanie, kiedy i gdzie w mózgu zaczyna się PTSD. Zrozumienie tego może następnie prowadzić do lepiej ukierunkowanych metod leczenia, dopasowanych do indywidualnych potrzeb każdego pacjenta, lub nawet zapobiegania temu zaburzeniu psychicznemu, zanim wyrządzi szkody.