menu

Życie z Nerwicą Lękową

Lękowa 2

Jeśli uważasz, że masz nerwicę, pierwszą osobą z którą należy się zobaczyć jest Twój lekarz rodzinny. Lekarz może stwierdzić, czy doznawane objawy są wynikiem zaburzeń lękowych, innej dolegliwości medycznej czy może obu tych czynników.

Jeśli nerwica zostanie zdiagnozowana, następnym krokiem jest zwykle udanie się do specjalisty w zakresie zdrowia psychicznego. Praktycy, którzy są najbardziej przydatni w przypadku zaburzeń lękowych to ci, którzy posiadają szkolenie w terapii poznawczo-behawioralnej lub terapii behawioralnej oraz którzy są otwarci na używanie leków, jeśli istnieje taka konieczność.

Powinieneś czuć się swobodnie rozmawiając z profesjonalistą od zdrowia psychicznego, którego wybrałeś. Jeśli tak nie jest, należy poszukać pomocy gdzie indziej. Po znalezieniu specjalisty, z którym czujesz się komfortowo, we dwoje powinniście pracować jako zespół i stworzyć wspólnie plan, w celu leczenia Twojego zaburzenia lękowego.

Pamiętaj, że kiedy już zaczniesz przyjmować lek, ważne jest to, aby nie przerywać jego stosowania nagle. W przypadku niektórych leków trzeba zmniejszać ich dawkę pod nadzorem lekarza, gdyż w przeciwnym wypadku mogą wystąpić poważne reakcje niepożądane. Nie przerywaj stosowania leków bez uprzedniej rozmowy z lekarzem, który je przepisuje. Jeśli masz problemy z efektami ubocznymi to prawdopodobne jest, że można je wyeliminować poprzez dostosowanie ilości i częstotliwości brania leku.

Sposoby, aby zwiększyć skuteczność leczenia

Wiele osób z zaburzeniami nerwicowymi odnosi korzyści z przystąpienia do grupy samopomocy lub grupy wsparcia oraz dzielenia się swoimi problemami i osiągnięciami z innymi. Internetowe pokoje czatowe również mogą być pod tym względem przydatne, ale wszelkie porady uzyskane za pośrednictwem internetu należy traktować z ostrożnością, ponieważ internetowi znajomi zazwyczaj nigdy nie widzieli się nawzajem, a podawanie fałszywych tożsamości jest powszechne. Rozmowa z zaufanym przyjacielem lub członkiem duchowieństwa także może zapewnić wsparcie, ale nie jest to substytutem opieki ze strony profesjonalisty od zdrowia psychicznego.

Techniki zarządzania stresem i medytacja również mogą pomóc ludziom z zaburzeniami lękowymi uspokoić się, a także mogą poprawić efekty terapii. Istnieją wstępne dowody na to, że ćwiczenia aerobowe mogą mieć działanie uspokajające. Ponieważ kofeina, niektóre niedozwolone narkotyki, a nawet pewne dostępne bez recepty leki na przeziębienie mogą nasilać objawy nerwicy, powinny one być unikane. Przed zastosowaniem jakichkolwiek dodatkowych leków, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Rodzina jest bardzo ważna w procesie zdrowienia osoby z nerwicą. W idealnej sytuacji, rodzina powinna być wspierająca, ale nie może pomagać utrwalać objawów pacjenta. Członkowie rodziny nie powinni bagatelizować zaburzenia psychicznego lub wymagać poprawy stanu osoby chorej bez leczenia.

Jak to jest mieć zespół lęku uogólnionego?

Zawsze uważałam, że jestem osobą wiecznie zamartwiającą się. Czułam się spięta i nie byłam w stanie się zrelaksować. Czasami stan taki przychodził i odchodził, a czasem utrzymywał się stale. Trwało to dniami. Niepokoiłam się o to, co miałam przygotować na przyjęcie obiadowe lub o to, co byłoby świetnym prezentem dla kogoś. Nie mogłam po prostu czegoś odpuścić.
Miałem straszne problemy ze snem. Występowały chwile, że budziłem się zdenerwowany w środku nocy. Miałem problemy z koncentracją, nawet czytając gazetę lub książkę. Czasem czułem się trochę oszołomiony. Moje serce szybko i mocno biło, co niepokoiło mnie jeszcze bardziej. Zawsze wyobrażałem sobie, że pewne rzeczy były gorsze niż w rzeczywistości. Kiedy miałem ból brzucha, myślałem że to wrzód.
Bałem się cały czas o wszystko. Nie miało znaczenia, że nie było żadnych oznak problemów, po prostu zamartwiałem się. Miałem problemy z zasypianiem w nocy i nie mogłem utrzymać skupienia na pracy. Przez cały czas czułem złość na moją rodzinę.
Zobaczyłam się z moim lekarzem i wyjaśniłam moje ciągłe obawy. Ten skierował mnie do kogoś, kto zna się na zespole lęku uogólnionego. Teraz biorę leki i pracuję z doradcą, aby lepiej radzić sobie z moimi troskami. Musiałam ciężko pracować, ale czuję się lepiej. Cieszę się, że wykonałam ten pierwszy telefon do mojego lekarza.